MILLENNIALS, DE MODERNE WERKENDE MENS

Onlangs zei iemand tegen mij:

“Jij hebt echt alles van een goede frontman, behalve de stem.”

Bedankt kerel!

Denk ik…

Van je vrienden moet je het hebben, zullen we maar zeggen. Deze opmerking kwam nadat ik met al mijn passie voor (slechte) muziek de verkeerde zin, in de verkeerde toonsoort op het verkeerde moment inzette.

Los van het feit dat ik een voorkeur heb voor het soort muziek dat een specifieke commerciële radiozender graag tussen 09.00uur en 10.00uur draait, ben ik een fervent liefhebber van muziek die ouder is dan ikzelf. Rock ’n Roll is mij letterlijk op het lijf geschreven.

Als je in de jaren ’50 of ’60 een hit te pakken had, coverde ongeveer de halve wereld jouw nummer in de jaren er na. Even een stukje literaire onderbouwing erbij voor de triviale liefhebbers onder ons, gratis en voor niks, zo ben ik.

Vroeger deed men weinig aan samenwerkingen in de muziek. Als je tegenwoordig een hit wil scoren, nodig je Justin Bieber uit en is die Rolls Royce binnen handbereik. Een collaboratie met de juiste persoon is duidelijk de manier van tegenwoordig om succesvol te worden.

“Millennials zijn de generatie geboren tussen 1980 en 2000.”

Work hard, play hard.

Scott Hess is een voorloper als het gaat om onderzoek naar millennials. In zijn huidige studie stelt hij dat Gen-X (1955-1980) en Babyboomers (1945-1950) gewoon jaloers zijn op ons (ja ons, ik ben ook zo’n “irritante-niet-aan-te-sturen-eigenwijze-ik-doe-lekker-wat-ik-zelf-wil” millennial).

De perfecte leeftijd is 21 jaar. Tieners kijken met smart uit naar die leeftijd en de twintigers kijken vol genot terug. Die leeftijd is ook te gek, als je het mij vraagt. Wel de lusten, maar weinig tot geen lasten. Wie wil dat nou niet?

Trouwens, voor de rekenwonders de groep twintigers is de harde kern van de millennials…

De muziekindustrie lijkt door te hebben dat samenwerken de sleutel tot succes is. Niet heel gek aangezien dit een van de typerende kenmerken is van de millennials. Frappant is dat de bedrijfswereld dit niet lijkt te willen zien.

Het probleem dat ontstaat is dat de generaties er andere normen en waarden op na houden. Ouderen worden door millennials niet gezien als autoriteitsfiguren, maar als potentiële vrienden of (zaken)partners. Ook vindt er een verschuiving plaats van een balans naar een integratie tussen werk en privé. Niet meer werken totdat je er bij neer valt, om daarna te feesten totdat je er bij neer valt. Werken ís tegenwoordig het feestje. De vergadertafel wordt een pingpongtafel, de rookruimte een yogastudio en stoelen veranderen in zitzakken. Als kers op de taart is er de 5-daagse vrijdagmiddagborrel. Als men al 5 dagen in de week aanwezig is, maar dat terzijde. Ik spreek namelijk steeds vaker millennials die op zoek zijn naar een baan voor 4 dagen.

“Werkdagen van 10 uur?”

“Geen probleem, zolang ik maar 3 dagen in de week zelf kan bepalen wat ik doe.”

Agge mar leut et!

De 5 levensdoelen die een mens heeft zijn; diploma, zelfstandig wonen, financiële onafhankelijkheid, trouwen en kinderen. In 1960 had ongeveer 71% van de mensen alle 5 bereikt voor hun 30ste. In 2010 was dit 11%. Ik ben zelf 32 en zit pas op 3 uit 5, maar ook ik streef naar een full streak in deze. Niet binnen nu en 2 jaar of zo, maar toch.

De doelen zijn per generatie hetzelfde, alleen wij millennials maken er graag een feestje van. Bij ons in Brabant hebben we het gezegde “Agge mar leut et”, oftewel “Als je maar lol hebt”. En lol hebben ik en mijn mede-millennials zeker.

Maar hoe manage je zo’n generatie, die alles zelf wil bepalen? En hoe kun je ze binden aan jouw bedrijf?